غزلیات سعدی: ۲۰

روی گشاده ای صنم طاقت خلق می‌بری

سرو بستانی تو یا مه یا پری

کس درنیامده‌ست بدین خوبی از دری

گر برود به هر قدم در ره دیدنت سری

گر کنم در سر وفات سری

هرگز این صورت کند صورتگری

هر نوبتم که در نظر ای ماه بگذری

چون است حال بستان ای باد نوبهاری

خبر از عیش ندارد که ندارد یاری

خوش بود یاری و یاری بر کنار سبزه زاری

دو چشم مست تو برداشت رسم هشیاری

عمری به بوی یاری کردیم انتظاری

مرا دلیست گرفتار عشق دلداری

من از تو روی نپیچم گرم بیازاری

نه تو گفتی که به جای آرم و گفتم که نیاری

اگر به تحفه جانان هزار جان آری

کس از این نمک ندارد که تو ای غلام داری

حدیث یا شکر است آن که در دهان داری

هرگز نبود سرو به بالا که تو داری

تو اگر به حسن دعوی بکنی گواه داری

این چه رفتار است کآرامیدن از من می‌بری

تو در کمند نیفتاده‌ای و معذوری

ما بی تو به دل بر نزدیم آب صبوری

هر سلطنت که خواهی می‌کن که دلپذیری

اگر کلاله مشکین ز رخ براندازی

امیدوارم اگر صد رهم بیندازی

تو خود به صحبت امثال ما نپردازی