احمد ولی، آلبوم ۱۴

نازبوی من مبادا ناکسان بویت کنند

نازبوی من مبادا ناکسان بویت کنند ۲

نازنین دختر ها به ناز دلبری گذشت

نازنین دخترها به ناز دلبری برقص

نام ترا من در نیمه شب‌ها زمزمه‌ دارم

نام یارم بهار است چشمم در انتظار است

نام یارم بهار است؛ کنسرت

نداند رسم یاری بی‌وفا یاری که من دارم

نرو ای یار پیش اغیار نرو؛ فارسی‌وهندی

نرو ای یار نرو، پیش اغیار نرو

نروی که نور چشمی، تو دریچه‌یِ ز نوری

نشکنه قامت موزون تو ای سیمین بدن

نگاهت از پشت شیشه ز چشم‌انداز مستی‌ها

نمیدانم چه منزل بود شب جایی که من بودم

نه من شهرت پرستم نه ز گردون کام می‌خواهم

نوبهاران شب مهتاب، کنار دره پیش آب

نور مَه از پنجره تابیده است

هرگز نبری گمان که دل ترا فراموش کند

هستی چه باشد آشفته خوابی

هلال عید می‌بینی و من پیوستۀ ابرویت

همه کار و بار یکسو زلف یار یکسو

هنگام وداع تو چه دانی که چه دیدم

وصل نکویان هم پس از ترک هجران میرسد

وطن تا زنده ام آواز میخوانم

وقتی هوای تو به سر میزند

وَه چه بیگانه گذشتی نه کلامی نه سلامی

یا الهی تو کریمی تو رحیمی تو ستاری

یا الهی تو کریمی تو رحیمی؛ کنسرت

یا رسول الله حبیب خالق یکتا تویی

یا علی یا شاه مردان یا علی

یاد دریایت کنم میهن؛ کنسرت

یار دمی بشنو این ناله و فغان من

یارک شیرینم، پیمانه بده که خمار هستم

یک شب آخر دامن آه سحر خواهم گرفت

یک قدم پیش یک قدم پس