احمد ولی، آلبوم ۱۱

شب لبان داغ خویش دیدم بر لبان تو

شب لبان داغ خویش؛ کنسرت

شب مهتاب است و یارم نیست

شب ميروم به كويش یارب که خانه باشد

شب همه شب می‌نمایم آه و فریاد از غمت

شب همه شب می‌نمایم

شبی با خود ترا در گوشۀ میخانه می‌خواهم

شد بهار و بر لب گُل ساغر مَی میزنم؛ قدیمی

شد بهار و بر لب گُل ساغر مَی میزنم

شد سال‌ها که از عشق او دیوانه‌ام

شکست قلب من صدا دارد

آتش از سوز دلم در سوختن آید هنوز

شنیدم که عزم سفر کرده‌ای تو

شوخ پری روی من دلبر بدخوی من

شوخ و می‌خواره و شبگرد و غزلخوان شده‌ای

شوریدۀ آزرده دل، بی سر و پا من

شوریست امشب در محشر دل

سرو سیمینم به صحرایی رمید

صبح است ساقيا قدحی پُر شراب کن

صنم تو شمع شب‌ها شو

صیاد صیاد رحمی کن، مرنجان جانم را

عاشق زار تو ام، منم مجنون

عاشق شدم دوباره اشک از چشمم می‌باره

عاشقی، بیدلی، جنون زده اید

عالم گرفتاری خوش تسلسلی دارد

عشق اگر در جلوه آرد پرتو مقدور را

عشق بنای دنیا یارا، عشق بخواند هردم ما را

عشق تو زده در دل شررم

فدای چشم تو ساقی شراب دِه؛ کنسرت

من محو در نگاه فریبنده ات هنوز