احمد ولی، آلبوم ۷

چرا ای نور چشمان مرا مانده میروی

چرا کس منکر بی‌طاقتی های درا باشد

چشم بادام داری چه شیرین نام داری

چشم سیاه ترا روی چو ماه ترا؛ مجلسی

چشم سیاه ترا، قد چو ماه ترا صدقه شوم من

چشمان آبی چهره گُلابی، جانم چرا نامهربانی

چه بیگانه گذشتی نه کلامی نه سلامی

چه دیده‌ای که چو اشکم ز دیده می‌گذری

چون نفس خانه به دوشیم و نداریم آرام

حاجی به رهِ کعبه و ما طالب دیدار

حال دل از دوری دلبر نمیدانم

حال دلم کجا روم به کی گویم؛ قدیمی

حال دلم کجا روم به کی گویم

حنا بیارید بر دستش بمالید

خاک ره تو همره باد صبا رسید؛ کنسرت

خاک ره تو همره باد صبا رسید

خاک کابل دعایم برایت

خاموش نفسم شوخی آهنگ من این‌است

خدا حافظت باد، خدا حافظت باد

خدایا من که تنهایم چه سازم

خرابم خراب دو چشمان شرابی

خلاف عهد و پیمان خود ای جان، رفتی با رقیبان

خواهم در گوشه‌ای با جام و شیشه‌ای

خواهم هر گوشه‌ای یاد تو کنم

داند خدا که بعد از خدا می‌پرستمت

دانه دانه باز به گلشن ابر نیسان می بارد

دختر کوچی هستی خیمه به صحرا داری

در آن نفس که بمیرم در آرزوی تو باشم

در خانۀ ما تا که خُشو مانده قدم

در خواب دیدم تو را دیشب دیشب