احمد ولی، آلبوم ۴

باز به گُلشن بیا آب رُخ گُل بریز

باز دلم بسته شد به تار موی صنم؛ رادیو

باز دلم بسته شد به تار موی صنم؛ کنسرت

باز دلم بسته شد به تار موی صنم

بتخانه نِشین هستم از کعبه سخن دارم

بخوان، چرا به سینه نهان میکنی تو آتش عشق

بر لب رسیده جان من جانان من بیا

برخیز برِ رقص همراه با نوای دل‌انگیز سازها

برگ گل بهشت لب مَی‌ پرست توست؛ کنسرت

برگ گل بهشت لب مَی‌ پرست توست

برو ای غنچه‌ی برباد رفته

برو برو کرونا دور شو از ما؛ ۲۰۲۰

برو مهر و وفا داری مگر یار دوروزه هستی

بعد ازين من خدمت آيینه سازان

بعد ازین من خدمت آیینه سازان می‌کنم

بگذار که بر شاخۀ این صبح دلاویز

بگشای دری که دَر گشاینده تویی؛ کنسرت

بگشای دری که دَر گشاینده تویی

بنازم زلفانت را، چشمانت را او جانانه

بنفشه رسته از زمین به طرف جویبارها

بنمای رخ که باغ و گلستانم آرزوست؛ کنسرت

بنمای رُخ که باغ و گلستانم آرزوست

بنمای مهِ رویت ای مهر گسِل امشب

به آتشین خوی خود جان و دلم سوختی

به اقبال حضورت صد گلستان عیش در چنگم

به این چشم سیاهت، به روی چو ماهت

به پیشم خاطراتت یک کتاب است

به تو ای هموطن رزمنده تبریک نظام

به رخ ات عاشقم دیوانه ام

به ساز لوگری گد شو به میدان