احمد ولی، آلبوم ۲

از نگون بختی ز چشم روزگار افتاده‌‌ام

استالف ما سه هزار ساله؛ کنسرت

استالف ما سه هزار ساله

اشک سردم صبر سنگم من از آه دل تنگم

افسانه بود بردن من جانب دوزخ

اگر آن چشم شیر افگن شرابیست؛ مجلسی

اگر آن چشم شیرافگن شرابیست

اگر سبزه بودم به دامان صحرا؛ کنسرت

اگر سبزه بودم به دامان صحرا؛ محفلی

اگر وصلت بگشت از من روا دارم

الا الا چه نازنین شده‌ای

امروز نوبهار است ساغرکشان بیایید

امشب از پیش من ای دلبر تناز مرو

امشب به چه تصویر کنم نقش جمالت

امشب به قصۀ دل من گوش میکنی

امشب ز چشمم بخوان رازهایم؛ مجلسی

امشب ز چشمم بخوان رازهایم

او بچه با تو نرقصم چه چه چه

او خانم کجا میروی دل ما را می‌بری

ای آفتاب، نهال جام مرا پُر کن

ای امید خلوت رویای من

ای بیخبر از درد من در آسمان شد گَرد من

ای پادشاه هر دو جهان

ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی

ای جان جهان آرزوی دیدن روی تو دارم

ای خدا این وصل را هجران مکن

ای دوست نخواهم که تو بر خاک مزارم

ای رخ‌ ات طلوع نوبهاران

ای ز لعلت سخن گُلاب فروش

ای ساقی مه پیکر من، لبریز بکن ساغر من