غزلیات سعدی: ۴

گر کسی سرو شنیده‌ست که رفته‌ست این است

با خردمندی و خوبی پارسا و نیکخوست

بتا هلاک شود دوست در محبت دوست

سرمست درآمد از درم دوست

سفر دراز نباشد به پای طالب دوست

کس به چشمم در نمی‌آید که گویم مثل اوست

یار من آن که لطف خداوند یار اوست

خورشید زیر سایه زلف چو شام اوست

آن که دل من چو گوی در خم چوگان اوست

ز هر چه هست گزیر است و ناگزیر از دوست

صبحی مبارک است نظر بر جمال دوست

گفتم مگر به خواب ببینم خیال دوست

صبح می‌خندد و من گریه کنان از غم دوست

این مطرب از کجاست که برگفت نام دوست

ای پیک پی خجسته که داری نشان دوست

تا دست‌ها کمر نکنی بر میان دوست

ز حد گذشت جدایی میان ما ای دوست

مرا تو غایت مقصودی از جهان ای دوست

آب حیات من است خاک سر کوی دوست

شادی به روزگار گدایان کوی دوست

صبحدم خاکی به صحرا برد باد از کوی دوست

مرا خود با تو چیزی در میان هست

بیا بیا که مرا با تو ماجرایی هست

هر چه در روی تو گویند به زیبایی هست

مشنو ای دوست که غیر از تو مرا یاری هست

زهی رفیق که با چون تو سروبالاییست

مرا از آن چه که بیرون شهر صحراییست

دردیست درد عشق که هیچش طبیب نیست