غزلیات سعدی: ۲۱

تا کی ای آتش سودا به سرم برخیزی

گر درون سوخته‌ای با تو برآرد نفسی

همی‌زنم نفس سرد بر امید کسی

یار گرفته‌ام بسی چون تو ندیده‌ام کسی

ما سپر انداختیم گر تو کمان می‌کشی

هرگز آن دل بنمیرد که تو جانش باشی

اگر تو پرده بر این زلف و رخ نمی‌پوشی

به پایان آمد این دفتر حکایت همچنان باقی

به قلم راست نیاید صفت مشتاقی

عمرم به آخر آمد عشقم هنوز باقی

دل دیوانگیم هست و سر ناباکی

عشق جانان در جهان هرگز نبودی کاشکی

سخت زیبا می‌روی یک بارگی

روی بپوش ای قمر خانگی

بسم از هوا گرفتن که پری نماند و بالی

هرگز حسد نبردم بر منصبی و مالی

مرا تو جان عزیزی و یار محترمی

تو کدامی و چه نامی که چنین خوب خرامی

بسیار سفر باید تا پخته شود خامی

چون تنگ نباشد دل مسکین حمامی

صاحب نظر نباشد در بند نیک نامی

ای دریغا گر شبی در بر خرابت دیدمی

آسوده خاطرم که تو در خاطر منی

اگر تو میل محبت کنی و گر نکنی

زنده بی دوست خفته در وطنی

سروقدی میان انجمنی

کس نگذشت در دلم تا تو به خاطر منی

من چرا دل به تو دادم که دلم می‌شکنی

ای سرو حدیقه معانی