غزلیات سعدی: ۱۶

ما به روی دوستان از بوستان آسوده‌ایم

ما در خلوت به روی خلق ببستیم

ای سروبالای سهی کز صورت حال آگهی

عمرها در پی مقصود به جان گردیدیم

بگذار تا مقابل روی تو بگذریم

ما دل دوستان به جان بخریم

ما گدایان خیل سلطانیم

کاش کان دلبر عیار که من کشته اویم

عهد کردیم که بی دوست به صحرا نرویم

گر غصه روزگار گویم

بکن چندان که خواهی جور بر من

یا رب آن روی است یا برگ سمن

در وصف نیاید که چه شیرین دهن است آن

ای کودک خوبروی حیران

برخیز که می‌رود زمستان

خوشا و خرما وقت حبیبان

چه خوش است بوی عشق از نفس نیازمندان

بگذار تا بگریم چون ابر در بهاران

دو چشم مست میگونت ببرد آرام هشیاران

فراق دوستانش باد و یاران

سخت به ذوق می‌دهد باد ز بوستان نشان

دیگر به کجا می‌رود این سرو خرامان

خفته خبر ندارد سر بر کنار جانان

ما نتوانیم و عشق پنجه درانداختن

چند بشاید به صبر دیده فرو دوختن

گر متصور شدی با تو در آمیختن