احمد ولی، آلبوم ۱۳

لیلی بلایی ولا، چشمان خماری داری

ما را کجا است حوصله جنگ روزگار

ما هم شکسته خاطر و دیوانه بوده‌ایم

مادر چه مقامی‌ست که او را به کلامش

مادر مرا ببخش که هنگام کودکیم

ماه من امشب چرا پنهان شدی؛ کنسرت

ماه من امشب چرا پنهان شدی

مبارک مبارک تولدت مبارک

محمد رهبرم تویی پیغمبرم

مرا ببوس برای آخرین بار، خدا ترا نگهدار

مرا ببوس برای آخرین بار؛ کنسرت

مرا مست کردی شرابی شرابی مگر

مرو جانم جان جانانم

مژگان سیاه را تو شکاری کرده رفتی

مگذار در این گوشه نسیم سحری را

مگو دریا دلی تو، چو موج ساحلی تو

من آرزوی تخت سکندر نمی‌کنم

من از تو جدا نمی‌توان بُود

من برگ پاییزم مرا بگذار و بگذر

من به مِهمانی باران بهاران رفتم

من جان خراباتم جانان خراباتم

من دست به هیچ دستگیری ندهم

من قربان سر و پای تو میشوم مادر من؛ قدیمی

من قربان سراپای تو میشوم مادر من؛ رادیو

من قربان سراپای تو میشوم مادر من

من قربانت شوم ای کابل من

من لالۀ آزادم خودرویم و خودبویم

مه روی تو شب موی تو، گُل بوی تو دارد

مه روی تو شب موی تو؛ مجلسی

موج جنون میزند اشک پریشان کیست

می خواه و گل افشان کن

می‌پرست ایجادم نشهٔ ازل دارم

میهن تویی یگانه امید جهان من

ناز ترا صدقه شوم یار فسونساز

ناز من کوه غمت را کاری چو فرهاد خواهم کرد